Wie heeft ze niet gezien, die beelden van de vliegtuigramp in de Oekraïne. Ze blijven op je netvlies staan en het beheerst dagen, weken het nieuws. Sommigen gaan er goed mee om, anderen hebben het er heel moeilijk mee. Hoe komt dat?


Beelden binnen laten komen of niet…

Allereerst is niet iedereen even gevoelig. Sommigen zijn supergevoelig, anderen reageren normaal en weer anderen kun je bijna ongevoelig noemen. Dat wil niet zeggen dat ongevoelige mensen geen gevoel hebben, maar ze kunnen de verbinding tussen hun waarnemingswereld en hun gevoelswereld beter afsluiten en bewaken. Ze laten niets doorkomen dat hen zou kunnen raken of verdriet zou kunnen doen.  Sommigen zijn supergevoelig, noemen dat hoog sensitief en hebben er de naam HSP, dat wil zeggen High Sensitive Person, aangegeven. Bij deze personen staat de kraan wijd open. Alles laten ze binnen komen en ze weten soms niet hoe ze daar mee moeten dealen. Elke emotie, elk verlies, elke indruk voelen zij alsof het hun eigen leven betreft. Dagen of soms weken lopen ze er mee rond en beheerst het hun dagelijkse bestaan. Zij weten niet hoe zij zich hiertegen moeten wapenen en leiden enorm onder deze bijzondere gevoeligheid.

Deze scheiding tussen supergevoelig en ongevoelig zal iedereen wel begrijpen. Maar de achtergronden begrijpen maar weinigen. Het is jammer dat op school geen les wordt gegeven in omgang met gedrag en emoties. Hiermee bedoel ik natuurlijk niet het opzij zetten en verdringen van gevoelens. Met een paar eenvoudige tools wordt het leven veel aangenamer en vooral ook vreedzamer.

Ramp
Auteursrecht: katatonia / 123RF Stockfoto

Ervaringen uit het verleden willen gezien worden.

Dan is er nog een groep die pijnlijke ervaringen heeft gehad in het verleden. Misschien door het verlies van een dierbare ouder, partner of huisdier. Als dat niet goed afgerond wordt (en weer omdat wij daarin geen les krijgen), blijft het verdriet steeds sluimeren en wil het gezien worden. Bij een ramp als deze, of ieder ander zichtbaar leed, komt het verdriet naar voren om gezien te worden. Met het doel dat het uiteindelijk verwerkt wordt en een plekje krijgt. Deze mensen lijden mee (of meer)zonder dat zij weten waarom het ze zo treft …

Verdriet is een energie en energie gaat nooit verloren. Wat velen niet weten is dat wij het onverwerkte verdriet van onze ouders en voorouders ook op onze schouders kunnen dragen zonder dat wij het in de gaten hebben want het zit in onze genen… en ik ben mij bewust dat velen dit niet willen horen. Vooral diegenen die niets met hun familie te maken willen hebben.

LES-werk biedt hiervoor de volgende trainingen aan:

  • Familieopstellingen zijn een ideaal gegeven om het onverwerkte verleden een plekje te geven en rust te krijgen.
  • Een HSP-training leert mensen met hun gevoeligheid om te gaan en zich beter af schermen.
  • Het innerlijke kindwerk helpt emoties en gevoelens op de juiste manier te verwerken.

Dan… doet een vliegtuigramp als deze zeker ook pijn om te zien of horen. Het is erg wat er is gebeurt. Maar…. je kunt beter relativeren en verder gaan met je leven zonder dat het je beheerst.