Toen ik jaren geleden iemand deze zin hoorde uitspreken, zat ik in een gebroken relatie met mijn ouders en oei…oei…oei, wat kwam dat binnen. Ik begreep er niets van hoe mensen dat konden denken. Mijn ouders, nee… die begrepen helemaal niets van mij.

Nu, twintig jaar later weet ik hoe gelijk zij hadden. Ik zie het echtpaar dat het vertelde nog zitten in een kleine kamer met een kleine groep mensen. Hun namen weet ik niet en onze ontmoeting was van korte duur, maar wat hadden ze gelijk.

Ik heb jaren de hele wereld rondgereisd op zoek naar mezelf. Niet wetende dat ik de erfenis ben van mijn ouders en hun genen en bloed bij mij draag. Ver weg van huis om maar niet in aanraking te komen met die pijn van het niet begrepen worden, niet gezien worden en vooral niet geliefd worden.

Het reizen heeft mij goed gedaan en ik heb mij prima kunnen ontwikkelen. Dat had ook gekund als ik gewoon thuis was gebleven en mij intensief met bijvoorbeeld familieopstellingen had bezig gehouden. Daarin heb ik geleerd begrip te krijgen voor mijn voorouders, mijn ouders, broers en zusters. Want dat ik mijn familie ben en bij mij draag was toen voor mij niet te vatten.

Ik weet zeker dat velen mij zullen begrijpen en een andere groep eveneens hierover niets wil horen. “Bullshit!” Ja, ik begrijp dat heel goed.Wat ik de tweede groep zou willen zeggen, is dat het pas tijd is om er iets mee te doen als je er aan toe bent. Voor sommigen is dat in dit leven niet aan de orde. Mijn hulp hierover heb ik destijds bij Elisabeth Kübler-Ross gezocht, die mij vertelde dat jij drie keer naar huis terug moest en als het dan niet lukt, je het dan pas mag laten rusten. Ik kon het niet laten rusten en heb gezocht en gezocht waarom het maar niet ging. Gelukkig heb ik de antwoorden* gekregen.
Mijn ouders zijn voor mij het kostbaarste bezit!

*Alle tools die ik nodig had om vrede te vinden met mijn verleden en mijn ouders heb ik samengevoegd in de opleiding tot Gevoels- en Gedragsdeskundige.